Haastquiz

Het jaarlijkse kerstavonddiner is een gebeurtenis. In de eerste plaats vanwege het eten en de wijn die door Pieter en Heleen worden geserveerd. Tenminste acht gangen met bijzondere gerechten als oesters, kalfstong, coquilles St. Jaqcues, mulfilet, hertenrug en begeleidt door Heleen uitgelezen wijnen uit de Noord Rhone, de Zuid Bourgogne of afkomstig van een zelf bezocht Chateaux net onder Bordeaux. Heerlijk! In de tweede plaats vanwege het gezelschap, klein maar fijn, met zo'n dertien volwassenen en dit keer met vijf kinderen. Meestal wordt het diner verluchtigd met liederen, voordracht van stukjes proza en poezie en een korte tafelrede door deze en gene. Willem en Lien kweten zich gezamenlijk van hun taak en droegen gedichten voor, Hetty en Do bleken een nog niet goed op elkaar ingespeelde zangcombinatie en ik had poezie en rede ingeruild voor een quiz. Vragen over Nederland en wat recente geschiedenis had ik in een aantal powerpointjes ondergebracht in het kader van een zogenaamde Inburgeringsquiz die ik voor Verdonk zou moeten ontwikkelen. Maar de techniek was te ingewikkeld, de dinertafel geen geschikte quizlocatie en het moment weinig geschikt (zo liet Willem menigmaal luidkeels weten) om de te haastig in elkaar gekluste quiz tot een aardige voorstelling te maken. De volgende keer worden het weer wat gedichtjes of een kerstrede van een half uur. Tradities kennen een vanzelfsprekende regie die je niet zo maar kan doorbreken.
(P.S. Welke Hollandse Meester herken je in het mozaiek?)

Tante Anne

Tante Anne, de zus van mijn vader, is drie maanden na de dood van haar man (Oom Gerrit), overleden. Ze werd 91 jaar oud. De laatste jaren ging ze achteruit, ze kon bijna niet meer lopen en ze werd geestelijk minder vlot. In het voorjaar kwam ze ten val in hun kamer in het verzorgingstehuis en vanaf die tijd begon ze heel vergeetachtig te worden. Het overlijden van mijn oom maakte ze slechts halfbewust mee. Afgelopen maandag werd ze getroffen door een fatale hersenbloeding. Een gezegende leeftijd en goed om niet te lang afhankelijk in een verzorgingstehuis te moeten zitten zonder je man. Rationeel niks mis met deze dood. Mijn nicht en neef waren toch geemotioneerd. In drie maanden tijd beroofd van je verleden, van je wortels. Dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten zelfs als je moeder 91 is geworden. En vooral ook niet, omdat ze heel veel van haar hielden. Een moeder uit de jaren vijftig. Altijd met een kop thee klaar als ze thuis van school kwamen. De was in een ketel voorkoken op zondagavond. De kleren proper in de kast. Mijn neef vertelde er aandoenlijk over. Hij nam met zijn moeder afscheid van een nog levende herinnering aan zijn jeugd

Montevideo-principe

In Rotterdam is de woon- en kantoortoren Montevideo verrezen. Hilde de Haan wijdt er in de Volkskrant een lovende beschouwing aan. Een passage wil ik citeren omdat deze mij trof.
"Zoals in New York, waar je vaak niet eens ervaart dat je langs hoogbouw loopt. De onderste etages zijn rijk gedetailleerde winkelpuien, dikwijls beschut door brede luifels. De wolkenkrabber zelf is slechts van afstand te zien. Enkel de bovenkant is daarom afgestemd op het zicht van ver; de plek die hij in de skyline heeft. Dit onderscheid in niveaus (straatniveau versus skyline) is in Nederland meestal verwaarloosd. Torens die van verre prachtige landmarks zijn blijken van dichtbij armzalig te zijn uitgevoerd."
Ik interpreteer dit als grootschaligheid op de juiste plaats een kleinschalig aanzien geven.. Mij heeft dit vraagstuk altijd beziggehouden voor organisaties. Hoe kun je klanten en medewerkers de organisatie als klein en overzichtelijk laten ervaren terwijl het toch onderdeel uit maakt van een groter geheel. Door de reorganisatoren wordt meestal top-down gedacht en dan krijg je een fraai organogram dat van dichtbij meestal een povere en bureaucratische indruk maakt. Aandacht voor de details in de onderste regionen is dus heel belangrijk. Freddy Heineken bemoeide zich niet voor niets met de etiketten op de flesjes: hij paste het Montevideo-principe toe.

Dickens doen

Emmy paste vroeger op Hetty. Ze is de initiatiefneemster van het Dickensfestijn. In en rond de Walstraat wordt een oud-Engelse sfeer geschapen, zo net voor kerst, en er komen inmiddels meer dan 100.000 bezoekers op af. En via Emmy kon Coos ook meedoen als figurant tijdens het festijn. Samen met nicht Barbara (links op de foto). Allebei fraai in de kleren genaaid door oma. Natuurlijk nam Coos geen genoegen met een rol als straatschoffie of leproze. Als jonkvrouw hoor je in het gevolg van koningin Victoria (Bep), samen met bazin Emmy en burgemeestersvrouw Anneloes. Ze voelde zich onmiddellijk in dergelijk gezelschap thuis, want blauw bloed kruipt waar het gaan moet. Overigens bedelde ze even makkelijk om centen voor haar vioolspelende nichtje. De adellijke schoorsteen moet wel blijven roken.

Bistro-Clan

De Raad voor de Rechtspraak, onze baas, heeft nieuwe huisvesting betrokken. Een groot gebouw op de hoek Lange Vijverberg- Kneuterdijk. Er is voor vele miljoenen verspijkerd aan het voormalige bankgebouw. Opvallend is een glazen vloer in de hal waaronder zich een vergaderzaal bevindt. Als je vanuit de zaal omhoog kijkt zie je dus mensen over de vloer lopen. Het vormde het uitgangspunt en de inspiratiebron voor onze intocht op het interne ingebruiknamefeest van het pand. In Schotse rok gingen de mannen en in pak de vrouwen, in een kleine stoet onder aanvoering van een doedelzakblazer, naar binnen.
Vervolgens kon ik ons zelf luidkeels aankondigen als de Bistro-clan. Verwijzend naar onze verhouding tot de Raad als die van de Schotten tot Groot Britannie. Af en toe een venijnige grap: de doedelzak als symbool voor de lauwe beleidslucht die uit de Haagse windbuilen komt . Als kadootje een obscuur dichtbundeltje van de volstrekt onbekende Brabantse volksdichter van Woensel. Gekocht vanwege het titelgedicht: de Kneuter. Dat is een sijsachtig vogeltje dat heel mooi kan zingen. Net als Bistro. Die je daarom juist niet in een kooitje moet stoppen maar wel moet koesteren en beschermen. Aan beeldspraak geen gebrek om onze uitzonderingspositie te benadrukken.De clan maakte in deze uitdossing in ieder geval een onuitwisbare indruk.

Grondpolitiek

Ons eindejaarsuitje vond voorafgaand aan het openingsfeestje van de Kneuterdijk plaats. Een lunch en rondleiding door het centrum van Den Haag. Dit werd verzorgd door leden van het Gilde. Vaak (vervroegd) gepensioneerden die bij een dergelijke organisatie als vrijwilliger werken. Niet alleen Den Haag en Deventer kennen zo'n Gilde maar nog eens 70 steden in Nederland. Ik vind zo'n wandeling bijna altijd leuk en het levert af en toe een aardige parallel met het heden op. Zo vertelde onze gids dat vroeger op de Korte Vijverberg een schietbaan voor boogschutters was geweest (zie afbeelding) Maar toen er geweren kwamen was een dergelijke schietbaan niet meer nodig. De grond werd duur verkocht voor huizenbouw. We hebben het over rond 1700. In de Provence houden wijnboeren er tegenwoordig mee op, elders kan de wijn beter en goedkoper worden geproduceerd. De grond verkopen ze duur aan projectontwikkelaars voor niets ontziende huizenbouw (zie mijn blog van oktober). Speculeren met grond is, ondanks het kabinet Den Uyl, al eeuwen oud.

Karel V x 2

Het is de periode van afscheidsetentjes, congresjes, openingen en eindejaarsbijeenkomsten. December netwerkmaand. Ingeborg nam afscheid als communicatieadviseur van de rechtbank Utrecht.Ze gaat voor zichzelf beginnen. Een stoere stap vind ik altijd omdat ik denk dat de markt al overspoeld is met allerlei zelfstandige adviseuses. In de brasserie van Karel V aten we Ingeborg uit. Het gezelschap was van de aanvankelijke 7 of 8 gekrompen tot Anke, Marc, Ingeborg en ik. Dat werd gezellig roddelen. En Anke had een leuk praatje voor Ingeborg.
De avond daarna zaten we in het hoofdrestaurant van Karel V aan de zeeegeltong op een gelei van Oosterscheldewater, coquilles St. Jacques, Fazant enzovoort. Het dagelijks bestuur van de Redactieraad Rechtspraak.nl met haar jaarlijkse diner. Pas in de tweede helft, na wel erg kleine hapjes en veel wijn, kwam de stemming er in. Ik voelde mij al in de buurt komen van het sociaalgedoeverzadigingspunt. En dan te bedenken dat het nog 2 weken zal duren.
(Sjaak stak terecht de draak met overdreven culinaire geflikflooi: "Gevulde hertenreet gestoofd in een bouillon die is getrokken uit jong Veluws zwijnensperma en afgeblust met een gefermenteerde Stellenbosch (Cuvee Urinoir Johannesburg")