Ode aan Constant

De vergadering in Den Haag duurde tot drie uur. Ik had me voorgenomen nadien nog even het Haagse Fotomuseum te bezoeken. Kon ik daar de foto's bekijken van Willem van de Poll. Het bijbehorende boek had ik van Margreet op mijn verjaardag gekregen.
Bleek de tentoonstelling net de vorige dag te zijn beeindigd. Gelukkig ligt het Haags Gemeentemuseum er naast en zo kwam ik onverwacht bij de Ode aan Constant terecht.
In mijn bibliofiele hobbyhoekje was ik Constant (Nieuwenhuijs) ooit wel tegengekomen als tekenaar in het boekje "Goede Morgen Haan" dat hij samen met Gerrit Kouwenaar maakte.
Ik had Constant in het voor mij niet al te populaire vakje Cobra ingedeeld en eigenlijk nooit veel van hem gezien. De tentoonstelling was een openbaring. In de eerste plaats door de veelsoortige schilderijen, tekeningen en vooral ook bijzondere aquarellen. In de tweede plaats vanwege en flink aantal maquettes van New Babylon, een project waaraan hij twintig jaar heeft gewerkt en een nieuw stedelijk concept wordt vormgegeven. Een concept waarin spelen, creativiteit en beleven de boventoon voeren. Ik had er vaag van gehoord maar heb het nu -slechts kort- met eigen ogen kunnen aanschouwen.
Heerlijk een uurtje tussen zijn werken rondgezworven, een bijzondere ervaring. En zeker een tip!
(Natuurlijk even een blik geworpen op Mondriaans Victory Boogie Woogie, maar de tentoonstelling van Jessurun de Mesquita gemist als ook de Wonderkamers. Binnenkort ga ik weer. Er is veel te beleven in Den Haag)

Dubbelblind

Vrouwe Justitia wordt altijd met een blinddoek afgebeeld. Opdat zij oordeelt zonder aanzien des persoons. Het beeld van iemand kan het zuivere oordeel vertroebelen.
Marc C. hield gisteren een korte presentatie over de vernieuwing van het "recruitment"-onderdeel op Rechtspraak.nl. Hij was zichtbaar blij dat de personeelshoek inziet dat internet een belangrijk medium is om medewerkers te werven: rechters, griffiers, medewerkers op de administratie. Hij moest zich zoals gewoonlijk wat door onze communicatie-scepsis heen werken maar deed dat rustig.
Op de proefonderdelen van de recruitmentsite waren foto's te zien van wat door zou moeten gaan voor jonge rechters en medewerkers. En dan blijkt pas hoe gevaarlijk een dergelijke manier van werven kan zijn. Je wilt geen grijze muizen, louter bleekgezichten of zo uit de hockeykleedkamer weggelopen advocatenstagiaires (hoewel..). Maar het beeld is snel sterker dan het woord. Het imago wordt gekleurd door de keuze van de afgebeelden. Het staat gauw op gespannen voet met de afspiegeling van de samenleving die je graag zou willen zien of het beeld voldoet niet aan de wijze grijze heer of dame die je in toga verwacht. Wanneer we rechters willen recruteren moeten ze niet worden aangetrokken of afgestoten door beelden in personeelsadvertenties. Ze moeten voor het vak kunnen kiezen zonder aanzien des persoons.

Sex in de Intercity

Een oudere dame, ik schat boven de zeventig, zeer degelijk gekleed, zag ik geinteresseerd lezen in de Margriet. Ik keek over haar schouder en zag tot mijn verwondering de titel van het artikel: "Welk cijfer geeft u uw sexleven?" Ach, wat gaat er dan veel door mijn hoofd. Zou zij het een voldoende geven? En als ik mijn eigen sexleven een cijfer zou moeten geven wat zou het dan worden. Pfff, moeilijk. Ik bedacht me wel dat je een dergelijk cijfer zelf zou kunnen opkrikken. Terug naar de mevrouw. Nu zij zo dit onstuimige werk zat te lezen mocht ik toch wel dit voyeuristische fotootje maken. En overigens is de Margriet niet meer wat het in mijn moeders'dagen was.

Negenenveertig

Hedenochtend feestelijk gewekt met ontbijt en 3 paar nieuwe sokken. Dan weet je weer waarvoor je leeft.

Muziek in de oren (1)

Eergisteren las ik in de krant dat dorpelingen in het zuiden van Afghanistan in gevecht waren geraakt met de Taliban. Bij een "road-block" beroofden de Taliban de dorpelingen van cassettebandjes en mobiele telefoons. Zo'n klein bericht intrigeert mij .
Toen ik eind jaren 80 in Mali verbleef vond je op elke plaatselijke markt kramen met voorbespeelde cassettebandjes. Het was toendertijd verreweg de populairste geluidsdrager in Afrika. Ook bij ons .Nog niet zolang geleden heb ik verhuisdozen vol bandjes van Hetty weggegooid.. Nu is het cassettebandje een curiositeit geworden. Het hoort al bijna in het museum van de achterhaalde technologie. In Afghanistan is de computer niet zodanig doorgedrongen dat er makkelijk CD's (hoe lang nog te koop) kunnen worden gebrand, laat staan MP3-tjes op een speler kunnen worden overgezet. Men blijft aangewezen op de bandjes.
Een hedendaagse snuf die blijkbaar wel is te exporteren naar zandbak en afgelegen gebergtes is die van de mobiele telefoon. Ze worden immers ingepikt door de Taliban. Om een eind te maken aan de maffe bandjes moet muziek snel te downloaden zijn op mobiele telefoons. Het lijkt me goede ontwikkelingshulp. Te meer omdat dorpelingen in opstand komen als muziek van hen wordt afgenomen. Het is een troostrijke gedachte dat muziek blijkbaar als een belangrijke levensbehoefte wordt ervaren. Juist daar.
"Onze jongens" weten nu ook wat ze mee moeten nemen om de sympathie van de plaatselijke bevolking te winnen: cassettebandjes. Maar met welke muziek?

A New Master has Born

Yvonne heeft nog voor haar vijftigste en na jaren van slopende studie een mastertitel in de wacht gesleepd. Iets van Research Master of Midwife Sciences. Je laat de R weg en je hebt MMS, want de verloskundige masters blijken, niet alleen tijdens deze uitreiking, toch voornamelijk vrouwen te zijn. Alleen Professor Bleeker sprak fraai en met aanstekelijk enthousiasme. Een van de examenuitreiksters maakte het in haar verhaaltjes wel heel bont door overduidelijk te laten blijken dat ze alleen maar de kaft van de scripties had gelezen. "Ja, heel leuk, die wolkjes op de kaft met teksten als emotie, kracht, strijd...". Pijnlijk en vervelend voor de studentes.
Sicco prees later in een korte tafelrede zijn vrouw met het behaalde resultaat. "Ik heb je zoveel horen mopperen en vloeken en dan wist ik dat het goed zat. Want dat doe je ook al altijd op mij en dat is jouw manier om liefde te uiten." Een gezellig samenzijn in David en Goliath maakte het feest voor ons en Yvonne compleet.

Nemende uitgever

Jaarlijks onderhandelt ons bureau namens de rechtspraak met uitgevers over de leverantie aan ons van digitale uitgaven zoals databanken, wetgeving, commentaaredities en tijdschriften.Een van de uitgevers is bijna monopolist op het gebied van juridische vakinformatie en levert veel materiaal voor veel geld.
Normaal is onderhandelen niet mijn sterkste kant. Een aardige verkoper smeert mij makkelijk een te duur bed aan en bij de aankoop van een auto vind ik een te onder uit de kan onderhandelingshouding eigenlijk beneden mijn stand. Stom, stom. Gelukkig kan ik deze tekortkoming compenseren in mijn professionele bestaan en dus is de uitgever de klos.
Nu maakten ze het dit jaar ook wel erg bont. De nieuwbakken sales-manager durfde zonder blikken of blozen - overigens wellicht de kracht van een goede onderhandelaar - te beweren dat hij ons in zijn voorstel al ontzettend had gematst. In plaats van de algemene prijsverhoging van 7% bracht hij ons slechts de helft in rekening. Je wordt niet gevierendeeld maar doormidden gezaagd, maar zo bedoelde hij het natuurlijk niet. Ik beweerde met een minder stalen gezicht dat het van moed zou getuigen de prijzen eens te verlagen. Misschien zou omzetstijging het gevolg zijn . Een dergelijke stijging zou wellicht meer nettowinst opleveren dan de prijzen te verhogen met een grotere kans op een, en op sommige gebieden zich reeds manifesterende, afkalvende vraag.
"Jullie blijven steeds maar draaien aan een lam schroefje", zo had ik hem moeten zeggen. Want die nieuwe uitdrukking van de klussende Sjaak, behoort sinds gisteren tot mijn metaforenrepertoire. Ik bewaar het tot de volgende onderhandelingsronde.