Doorn in het oog

Collega Margriet kan er heel opgewonden van raken. Van allerlei overijverige veiligheidsregeltjes, vooral als ze in Europees verband verzonnen zijn. Over kinderzitjes of aanstekers. In Nederland is de Stichting Consument en Veiligheid een belangrijke motor achter en lobbyist voor dit type veiligheidsfetisjisme. Ik las een bericht in de krant waarin de stichting werd genoemd als bron voor het nieuws dat per jaar 120 gewonden vallen bij het darten. Op hun website schrijft de stichting: "Potje Darten eindigt vaak op eerste hulp". Dat is natuurlijk suggestief want hoeveel potjes worden er jaarlijks niet gedart en is een score van 120 ongelukjes dan eigenlijk niet belachelijk weinig? Het artikel is vermakelijk en je waant je in een matig cabaretnummertje. Doch de Stichting, met een vaste subsidie van 3 miljoen euro per jaar en nog eens 3 miljoen euro aan overheidsopdrachten, is bloedserieus. Straks komt er een dartbordinspectiedienst en een bord bij elk bord waarop staat dat je niet moet gooien als een ander z'n pijltjes nog aan het weghalen is. Ja Margriet, het is tijd voor Europese actie.
(Enkele weken geleden heeft onze vice-premier Zalm bij het darten zijn vriend Van G. ernstig verwond. Onbekend is of er drank in het spel was. Zalm heeft deze kwestie lang stilgehouden omdat hij eerst de familie van zijn vriend wilde inlichten. Een pijltje is inmiddels uit van G's schouder verwijderd, de afgebroken punt van het tweede pijltje bevindt zich nog in het achterhoofd. Van G is buiten levensgevaar.)

Rijp en Rank

Een bandje met Clous van Mechelen luisterde het vijftigste verjaarsfeest van Els op. De muziek paste redelijk in de ambiance van de Bussumse jazzclub "Langs de Lijn". Gevestigd naast Cafe de Boemel. Kortom, we zaten naast het spoor.
Wij, de vanaf middelbare schoolvrienden uit Lochem waren de enige, op echtgenoot Ronald na, die iets voor Els voordroegen. Een praatje bij een plaatje. "Beumer op de beamer". We vertelden allemaal een zeer korte verhaaltje bij een door ons uitgezocht fotootje voor Els. Zelfs Jaap kwam mobiel binnen vanuit Zwitserland. Uit onze bijdragen bleek dat we Els toch vooral in het donker kenden, als avond- en nachtmens zullen we maar zeggen. Voor de Bussumse genodigden een kleine openbaring.
Om twaalf uur kreeg Els dit door Ronald geschilderd portret, zijn nieuwe hobby. Hij behoort tot de stroming der nieuwe realisten. Met behulp van fototechniek en computer gaat hij vervolgens met de verf op linnen aan het werk. Het resultaat mag er zijn.
Op naar de zomer, dan is het Jaap's beurt. We gaan iets voor hem kleien denk ik.

Mon espée

De rechtspraak geeft veel geld uit aan automatisering. Er zijn twee grote kostenposten: beheer en ontwikkeling. Die kosten zijn in de begroting opgenomen. Het beheer valt duurder uit dan men had verwacht en men is begonnen met grote ontwikkelprojecten die uit het geld dat beschikbaar is bij lange na niet kunnen worden betaald. Echt handig is het niet aangepakt.
Onze organisatie staat bekend om zijn relatief kleinschalige en vooral daarom tot resultaat leidende projecten. Maar vanwege de problemen was er besloten dat wij ook maar een beperkt budget zouden moeten krijgen. Dat hoeft geen ramp te zijn wanneer je dat netjes overlegd hebt en met elkaar hebt bekeken welke dingen je vervolgens nog wel moet doen en vooral moet laten. Van het overleg was geen sprake, evenmin van heldere keuzen.
De afgelopen twee weken zijn Stefan en ik op diverse fronten druk bezig speelruimte terug te winnen. We schreven brieven die we niet verstuurden, we bevestigden elkaar in ons gelijk over verspilling elders en we spraken met onze bazen. Het resultaat is nog niet bemoedigend. Maar onze vechtlust is opgewekt en daarbij moet ik af en toe denken aan de wapenspreuk die onze familie ooit gevoerd schijnt te hebben: "het zwaard is mijn wapen en God is mijn hoop". In Den Haag klinkt ons gekletter en hoefgetrappel indringend. We laten wat mij betreft onze "tegenstanders", net als destijds, verdrinken in hun eigen -financiële- moeras.

Vormingswerk

Je had wel opleidingen voor kleinkunst maar Harry en ik vonden destijds, pakweg zo'n 25 jaar geleden, dat iemand die een dergelijke opleiding volgde eigenlijk niet op het festival thuishoorde. Alle oorspronkelijkheid, frisheid en eigen aanpak, het persoonlijke zullen we maar zeggen, wordt er in zo'n opleiding vakkundig afgebikt en je wordt letterlijk gevormd tot theatermaniertjesmens. Het ziet er uit, over smaak kun je twisten, maar het gaat gelukkig nergens meer over.
Omgekeerd zijn er de horkerig bewegende figuren die slecht zingend en onduidelijk sprekend een hoop wereld- , en tegenwoordig vooral relatieleed, over je heen storten. Het ziet er niet uit en soms gaat het ergens een beetje over. Maar bij zulke deelnemers heb je ooit nog de kans een ongepolijste diamant te vinden. Een goudklompje dat achter blijft in de festivalzeef. Een combinatie van talent en de te proeven noodzaak om datgene te doen wat wordt gedaan.
Dit jaar niet zo'n talent gezien. Wel iets teveel maniertjes naar de finale, want geschoolden mogen tegenwoordig ook gewoon meedoen. Die finale moet ik missen vanwege Els. De uitslag van de publiekstemming kan ik met 99,7 % zekerheid voorspellen. Mijn aanwezigheid als notaris is daarmee zo goed als overbodig..

Deelders debuut

"als ik de waterpijp hoor borr'len
en Gorkum rijst van ver
zo voel ik mij gelijk een koning
mijn kroon een koude ster
en als dan nog van hier of ginder
muziek mijn alziend oor bereikt
dan is het of klaroenen klinken
en Nero zacht de snaren strijkt
zo voel ik mij als God in Frankrijk
een vorst van eeuwen her
als ik de waterpijp hoor borr'len
en Gorkum rijst van ver "

Na 4 jaar vruchteloos speuren zo ineens via een emailabonnement op de kop getikt, Jules Deelders debuutbundeltje - ik verzamel poeziedebuten - in de zogenaamde nummerreeks van ontwerper Stofbergen. Leve het internet.
Voor de quizliefhebber: welke dichter wordt in dit gedicht geparafraseerd?

Powerbabes en Gameboys

Het was een koud, donker en nat weekeinde. Geen snel geimproviseerde plannen of familiebezoek. Een zondag thuis. De computer is een trekpleister. Ondanks venstertijden en speelduurmaxima..
Coos en Meera komen de virtuele wereld van Powerbabe binnen waarin ze er leuk uit moeten zien, met elkaar kunnen chatten en ook over elkaar kunnen roddelen. Wanneer je je creditcard trekt kun je er nog cooler uit zien of zelfs sms'jes sturen naar vriendinnen. Dat is natuurlijk door ons verboden, evenals schelden. "Ik kan allemaal nalezen wat jullie gechat hebben", zo waarschuwt Papa Big Brother de meisjes op het wankele en mogelijk verkeerde cyberpad. De seksistische narigheid druipt van Power-Babes af en het appelleert aan de laagste behoeften om over elkaar kwaad te spreken.
De jongens hebben een speurspel ontdekt, een soort van adventure-game, dat zeer verslavend werkt. Met rode konen en handig manipulerend met de aangeboden gadgets banen ze zich een weg door het spel. Vijf minuten nadat ze zijn losgerukt van de P.C. roepen ze in koor dat ze zich zo vervelen.
Als we allemaal met tranen in de ogen het overlijden van Dr.Doolittle's big in Loenatik hebben beleefd probeert Hetty nog te zeggen dat zoiets toch veel mooier is dan al die tekenfilmtrash. Ze knikken nauwelijks ja en zijn al op weg naar de volgende audiovisuele prikkel.
Tijd voor de lente!. Een nieuwe.

Pimp-painting

Laatst vertelde ik Jaap dat ik een boek over de zaak van zijn vader was tegengekomen in een antiquariaat en het gekocht had. Jaap was er heel enthousiast over. Z'n vader kocht ook nog af en toe een exemplaar op, omdat ze zo schaars geworden waren. Nu stelt het boek niet al teveel voor. Het bevat enkele heel korte stukjes, waarvan er zowaar een van Prins Bernhard, over de antiek- en kunsthandel van Jaap's opa en vader en oom. Verder staan er veel foto's in van door hen verhandelde schilderijen en andere kunstvoorwerpen. Veel plaatjes, weinig praatjes.
Zo heeft hun handel dit schilderij van de Brink, met Waag, aan de gemeente Deventer verkocht. Het is gemaakt door Anthonie Beerstraten. Een beetje kijkend naar de afbeelding dacht ik dat er niet zoveel van zou kunnen kloppen. Vervolgens vond ik op het web wel een aanknopingspunt voor mijn waarnemingen in een beschouwing over de kunst van de Beerstratens:
"Als Grundprinzip ihrer Bildarrangements vereinigen sich Real- und Phantasieartchitektur in einem Gemalde, so dass topgrafische Merkmale und jahreszeitliche Stimmung zusammen eine poetische Komposition ergeben".
Beeldbewerken, Photoshoppen was in de 17e eeuw al de gewoonste zaak van de wereld.
(Ook zie je altijd wel ergens een hondje op het "gezicht" gestoffeerd)